Swachhata Abhiyan Essay in Marathi: एका सकाळी शाळेतून घरी येताना मी रस्त्याकडे बघितलं आणि माझं मन खरंच दुखावलं. सगळीकडे प्लास्टिकची पिशवी, कागदाचे तुकडे आणि काहीतरी खाण्याचे रॅपर पसरलेले होते. तेव्हा मला आठवलं की आपण सगळे मिळून स्वच्छता अभियान कधी सुरू करणार? मी तिसरीत असताना असाच एक दिवस आला होता, जेव्हा शाळेने सांगितलं की आज सगळे मिळून मैदान साफ करायचं.
त्या दिवशी मी सकाळी लवकर उठलो. आजीने मला एक जुना ट्रॉवजर आणि टी-शर्ट दिला. “बेटा, घाण हाताने काढायची नसते, पण मनाने काढायची असते,” असं म्हणून त्यांनी मला छोटासा झाडू दिला. मी तेव्हा हसत हसत बाहेर पडलो. मैदानावर पोहोचलो तेव्हा माझे मित्र आरव, सिया आणि रोहन आधीच आले होते. आम्ही चार जण एका कोपऱ्यात उभे राहिलो आणि कामाला लागलो.
आरवने एका मोठ्या पिशवीत कचरा गोळा करायला सुरुवात केली. सिया छोट्या छोट्या कागदाचे तुकडे उचलत होती. मी आणि रोहन मोठमोठ्या पानांच्या ढिगाऱ्याजवळ गेलो. अचानक रोहनने एक जुनी चॉकलेटची डबी उचलली. त्यात एक छोटा खेळण्याचा ट्रक अजूनही व्यवस्थित होता! आम्ही सगळे हसून हसून म्हणालो, “अरे, हा तर आमचा जुना मित्र!” त्या क्षणी आम्हाला कळलं की घाणीतही काहीतरी चांगलं दडलेलं असू शकतं. फक्त साफ केलं की दिसतं.
घरी आल्यावर आजोबा गॅलरीत बसले होते. त्यांनी मला पाण्याचा ग्लास दिला आणि हसत हसत विचारलं, “काय रे, आज काय शिकलास?” मी सांगितलं की मैदान स्वच्छ झाल्यावर किती छान वाटलं. आजोबा म्हणाले, “बेटा, स्वच्छता ही काही एक दिवसाची गोष्ट नाही. ही रोजची सवय आहे. मी लहानपणी गावात राहायचो. तिथे सगळे मिळून सकाळी नदीकाठ साफ करायचे. त्यामुळे आजही त्या गावात पाणी इतकं स्वच्छ आहे.” त्यांचं बोलणं ऐकून मला खरंच जाणवलं की आपल्या आजो-आजोबांच्या काळात स्वच्छता ही नैसर्गिक गोष्ट होती, आम्ही तीच विसरलो आहोत.
दुसऱ्या दिवसापासून मी छोटा बदल केला. शाळेत जाण्यापूर्वी माझ्या बॅगेत एक छोटी कापडी पिशवी ठेवायला लागलो. रस्त्यावर किंवा बस स्टँडवर काही रॅपर दिसला की तो उचलून पिशवीत टाकायचो. पहिल्यांदा मित्रं मला हसत, पण नंतर तेही माझ्यासोबत करायला लागले. एक दिवस सिया म्हणाली, “तुझ्यामुळे मला आता घरातही कचरा वेगवेगळा करायला शिकवतेय.” घरी आईला मदत करताना आता मी प्लास्टिक आणि कागद वेगळा ठेवतो. आई म्हणते, “तू बदलला आहेस, हे पाहून खूप बरं वाटतं.”
कधी कधी मी विचार करतो, आपण मोठे झालो की काय करणार? पण मग आठवतं की मोठे होण्यासाठी मोठी कामं करायची गरज नाही. फक्त रोज एक छोटी गोष्ट करायची. एखादा कागद उचलायचा, एखादा प्लास्टिकचा कप टाकायचा नाही, मैत्रिणीला सांगायचं की “चल, आज आपण शाळेच्या बागेत पाणी घालू.” हे सगळं केलं की मनात एक वेगळंच समाधान येतं.
आज मी आठवीत आहे. शाळेने पुन्हा स्वच्छता अभियान सुरू केलं आहे. पण यावेळी मी फक्त सहभागी नाही, मी इतरांना सांगतोय. कारण आता मला खात्री आहे की स्वच्छता ही कोणाची जबाबदारी नाही, ती आपल्या सर्वांची सवय आहे. जर प्रत्येक जण एक छोटासा प्रयत्न करू लागला तर आपला वाडा, आपली गल्ली, आपली शाळा आणि आपलं शहर किती सुंदर दिसेल!
म्हणून माझ्या सर्व मित्र-मैत्रिणींना, छोट्या भावंडांना आणि मोठ्यांना एकच सांगणं आहे – आजपासून एक छोटासा बदल करा. एक कागद उचला, एक पाण्याची बाटली रिसायकल करा, घराच्या समोरची जागा स्वच्छ ठेवा. हे बदल तुम्हाला कधीही विसरणार नाहीत. आणि एक दिवस तुम्हीही तुमच्या लहान भावाला किंवा बहिणीला सांगाल, “बेटा, स्वच्छता ही सवय आहे, ती कधी सोडू नकोस.”
1 thought on “Swachhata Abhiyan Essay in Marathi: स्वच्छता अभियान निबंध मराठी”